Angielski styl ogrodowy
Pamiętaj o corocznym podatku - deklaracja PIT 37 - składana do końca kwietnia każdego roku.
Napisz własny Biznes Plan dla swojej firmy.
Wykształcił się w Anglii na początku XVIII w. pod wpływem nowych idei filozoficzno-estetycznych, związanych z nurtem racjonalistycznego protestu przeciw barokowej sztuczności i narastającym kultem nieskrępowanej przyrody; podstawy estetyczne angielskiego stylu ogrodowego stworzyli 1712-14 J. Addison i A. Pope. Praktycznym wyrazem nowego gustu stał się ogród Pope'a w Twickenham (1714). Angielski styl ogrodowy cechowało eliminowanie sztucznej regularności i symetrii na rzecz malowniczości naturalnego krajobrazu; formy roślinne przybierały postać swobodną, a rośliny, rozmieszczone w nieregularnych grupach oraz jako klomby i gaje, tworzyły kulisy osi widokowych wewnątrz ogrodu i na otaczający go krajobraz; dużą rolę odgrywały przestrzenie otwarte, w postaci rozległych trawników i łąk, oraz zbiorniki wodne, a także architektura ogrodowa (m.in. pawilony, ruiny, pomniki, obeliski, łuki). W 2. i 3. ćwierci XVIII w. liczne realizacje w nowym stylu stworzyli Ch. Bridgeman, W. Kent, L. Brown, W. Chambers. Później rozwijali go H. Repton, W. Gilpin, U. Price, R. Payne-Knight. W 2. połowie XVIII w. powstały traktaty analityczno-estetyczne angielskiego stylu ogrodowego (W. Home, T. Whately, W. Shenstone, Chambers) upowszechnione w całej Europie. Wykształciło się wiele typów angielskiego stylu ogrodowego: malowniczy, inspirowany pięknem naturalnego pejzażu (Bridgeman, Kent, Brown); sentymentalny, opierający się na symbolice znaczeń