Bacdarelli MARCELLO, malarz włoski
Kształcił się w Rzymie, od 1750 działał na dworze Augusta III w Dreźnie; 1756-63 działał w Warszawie; 1764-65 na dworze cesarskim w Wiedniu; 1765 profesor akademii sztuk pięknych w Dreźnie; od 1766 na stałe w Polsce; otrzymał indygenat polityczny i tytuł pierwszego malarza nadwornego; kierownik Malarni na Zamku Królewskim w Warszawie, generalny dyrektor budowli królewskiej i główny realizator polityki artystycznej Stanisława Augusta Poniatowskiego; członek akademii sztuk: włoskiej, austriackiej i niemieckiej; od 1808 członek TPN w Warszawie; od 1817 profesor Oddziału Sztuk Pięknych Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Bacdarelli zasłynął jako utalentowany portrecista króla, jego rodziny, osobistości związanych z dworem i polskiej arystokracji. Jego spuścizna artystyczna, oceniana na ponad 200 portretów, zawiera wiele replik autorskich i kopii warsztatowych. Najwcześniejszy, sygnowany portret namalowany w Polsce to wizerunek I. Lubomirskiej (1757). Pamiętaj o corocznym podatku - deklaracja PIT 37 - składana do końca kwietnia każdego roku.
Napisz własny Biznes Plan dla swojej firmy.
Inne znane portrety to m.in.: Autoportret z synami Fryderykiem i Franciszkiem (1766), Autoportret w stroju polskim (lub Autoportret w konfederatce, po 1787), portret J. Manteuffla (ok. 1790), Portret Stanisława Augusta z klepsydrą (1793). Znaczna część to portrety reprezentacyjne, wzorowane na francuskich inscenizowanych portretach en gala, m.in.: Portret Stanisława Augusta w stroju koronacyjnym, ok. 1768-71. Ponadto Bacdarelli był autorem wielu malowideł dekoracyjnych, które służyły gloryfikacji władcy i przekazywały koncepcję idealnych rządów opartych na pokoju i sprawiedliwości. W Zamku Królewskim w Warszawie wykonał: w Pokoju Marmurowym - 23 wizerunki królów polskich (wraz z J.B. Plerschem, ok. 1771) i iluzjonistyczne malowidło plafonowe Wieczność; w Pokoju Audiencjonalnym Starym - malowidło plafonowe stanowiące apoteozę pokojowych rządów króla Rozkwit Sztuk, Nauk, Rolnictwa i Handlu pod opieką Geniusza Polskiego (1777), 4 alegoryczne su-praporty przedstawiające uniwersalne cnoty idealnego władcy - Męstwo, Sprawiedliwość,