Bel lotto BERNARDO
Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli weneckiego malarstwa wedutowego. Kształcił się u swego wuja A. Canale, również zwanego Canaletto. W 1742 odbył podróż artystyczną do Rzymu, Florencji i Lukki; 1744 znalazł się w Lombardii, 1745 przebywał w Turynie na dworze króla Karola Emanuela III oraz w Weronie; 1747 przybył do Drezna na zaproszenie Augusta III, 1748-58 był jego nadwornym malarzem. Między 1758 (lub 1759) a 1761 był zatrudniony na dworze cesarskim w Wiedniu; przez kilka miesięcy pracował dla Maksymiliana III Józefa w Monachium; 1761 wrócił do Drezna; po śmierci Augusta III (1763) utracił stanowisko malarza nadwornego; 1764-66 pracował jako nauczyciel perspektywy w akademii sztuk pięknych w Dreźnie. W 1767 na zaproszenie Stanisława Augusta Poniatowskiego przybył do Warszawy, gdzie pozostał do końca życia. Malował tzw. weduty realne oraz kaprysy architektoniczne komponowane z motywów architektury rzeczywistej, zaaranżowanej w fantastycznej scenerii; sceny takie często wzbogacał sztafażem figuralnym (Architektura fantastyczna z autoportretem Bellona w stroju patrycjusza weneckiego ok. 1765). Niektóre kaprysy zawierają treści alegoryczne. Swe obrazy przygotowywał na podstawie studiów z natury wykonywanych za pomocą przyrządu optycznego (camera obscura). Dzięki temu jego panoramy miast, widoki ulic, placów i budowli cechuje precyzja i bezbłędna perspektywa linearna.