Dyrektoriat
Jako osobna tendencja stylowa dyrektoriat przejawiał się głównie w meblarstwie i kostiumologii, kontynuując podstawowe założenia klasycyzmu stylu Ludwika XVI, wyrażające się w przejmowaniu wzorów sztuki antycznej. W meblarstwie stosowano nadal dotychczasowe formy sprzętów, dążąc do uproszczenia ich kształtów i ograniczenia dekoracji do motywów ornamentalnych egipskich, greckich, etruskich i rzymskich (pompejańskich). Projekty mebli i dekoracji były wykonywane m.in. w pracowni J.L. Davida, do najbardziej znanych ebenistów należeli bracia Jacob. Ubiory wzorowano na klasycznych strojach greckich i rzymskich. Kobiety nosiły suknie zbliżone krojem do tuniki, wykonane zwykle z białych, półprzezroczystych materiałów (muślin, batyst), zdobione haftowanymi, barwnymi lub złotymi szlakami; następnie modne były wąskie i długie suknie z trenem, z krótkimi, bufiastymi rękawami, wysokim stanem, podkreślonym cienkim paskiem. Strój męski składał się z fraka, kamizelki i krótkich spodni; szyje owijano szalami i barwnymi chustkami. Specyficzną, celowo zdeformowaną i ekstrawagancką odmianę tych stojów nosili ówcześni eleganci (incroyables) i elegantki (merveilleuse). Uzupełnieniem strojów dyrektoriatu były uczesania a la grecque i a la Titus, oprócz których noszono też długie, fryzowane włosy sięgające do ramion. Krótki okres dyrektoriatu nie dał możliwości rozwoju architekturze. Większe projekty nie były realizowane, okazjonalnie budowano prowizoryczne pawilony (np. dekoracje J.F. Chałgrina wzniesione na Polu Marsowym z okazji