Empire
Architekturę empire cechował, w odróżnieniu od poprzednich faz rozwojowych klasycyzmu (Ludwika XVI styl, dyrektoriat), większy wpływ sztuki greckiej, szczególnie silne powiązanie ze sztuką rzymską oraz duża liczba motywów egipskich, spopularyzowanych w Europie po egipskiej wyprawie Napoleona Bonapartego; ogólną tendencją było dążenie do zmonumentalizowa-nia bryły budynku, ścisłej symetrii i surowości form architektonicznych, przy dużej liczbie elementów dekoracyjnych: przedstawień figuralnych, symboli i atrybutów władzy oraz bogactwie ornamentyki; do typowych motywów należały m.in.: uskrzydlone postacie aniołów, geniuszów i bóstw, lwy, sfinksy, chimery, łabędzie, cesarskie orły w wieńcach laurowych lub dębowych, trofea, rózgi liktorskie, instrumenty muzyczne (liry, harfy), girlandy z kwiatów i owoców, wazy, medaliony, rogi obfitości, pszczoły i monogramy "N". Formy i dekoracje w stylu empire przejawiły się najpełniej w pałacach cesarskich projektowanych, wznoszonych i przebudowywanych przez architektów Ch. Perciera i P.F. Fontaine'a: w Malmaison, Compiegne, Luwrze, Wersalu, Fontainebleau oraz w nieistniejących już pałacach w Saint-Cloud i Tuileries; klasyczne przykłady empire stanowią też: Świątynia Sławy La Madeleine w Paryżu (R Vignon), gmach Giełdy (A.T. Brogniart), łuki triumfalne na Place du Carrousel (Fontaine) i placu Gwiazdy (obecnie de Gaulle'a, J.F. Charlgin) oraz kolumna pomnikowa na placu Vendôme.